Wat heb je met dit, euh … genre?
Mijn thema was Engelstalige boeken over magie en andere onnatuurlijke verschijnselen, dat is inderdaad niet echt een genre, haha. De meeste boeken die ik gekozen heb zou je fantasy kunnen noemen, maar sommige zijn meer richting sciencefiction, en andere zijn nog weer wat moeilijker in te delen. In alle boeken zitten in elk geval magische of buitennatuurlijke elementen. Dat is eigenlijk al wat ik lees sinds ik begon met lezen. Op mijn lagere school hadden we een kleine bibliotheek en daar heb ik toen echt bijna alle fantasyboeken wel gelezen. Dus inderdaad, dit fantasy- achtige is wel een beetje mijn favoriete ‘genre’. Ik vind het gewoon leuk om te lezen over dingen die ik zelf niet zou bedenken. Vandaar ook dat ik specifiek déze boeken heb gekozen. Want sommige van deze boeken hebben echt een heel origineel ‘magiesysteem’, zeg maar.

Dus waarom moeten mensen specifiek deze boeken lezen volgens jou?
Nou vooral The Fifth Season heeft dus echt een heel specifiek soort magie waar ik zelf nooit op was gekomen. Het speelt zich af op een soort aarde, misschien een andere aarde of misschien is het onze aarde heel lang geleden, maar in elk geval een hele gevaarlijke aarde. En sommige mensen daar zijn ‘verbonden’ met de aarde, en die kunnen daardoor aardbevingen en dat soort dingen aanvoelen. Er is sprake van bepaalde ‘seizoenen’, en die seizoenen zijn een soort periodes waarin bijvoorbeeld veel mensen ziek worden en sterven of wat dan ook. Achter in het boek zit ook een bijlage waarin alle ‘seizoenen’ staan en van wanneer tot wanneer ze waren. Het begint met de Choking Season en dan de Acid Season, en zo verder. En het boek gaat er dan over dat er weer zo’n seizoen aankomt – het vijfde seizoen – en dat  is nog gevaarlijker dan alle seizoenen daarvoor. Dat had ik zelf allemaal nooit kunnen bedenken en daarom vind ik het juist zo interessant om over te lezen.

Het is daarnaast ook heel interessant verteld. Er zijn drie verschillende perspectieven van waaruit je ziet hoe dat ‘seizoen’ eraan komt. En deze drie perspectieven spelen in verschillende tijden af, en, ja … ik wil ook niks spoileren eigenlijk. Maar geloof me het is heel interessant dus, haha.

Rivers of London leerde ik eigenlijk kennen door een ander boek dat in hetzelfde universum speelt. Een soort spin-off, geen deel van deze serie, maar wel diezelfde magie. Daardoor dacht ik dus, nu wil ik eigenlijk ook wel gewoon de echte serie lezen. Entoen heb ik dat ook gedaan en ik vond het weer heel interessant. Het is weer een heel erg specifiek systeem van hoe alles werkt. Het is een beetje met geesten en dan met ‘spirits’, zeg maar, van de rivieren – dus de rivieren hebben een personificatie. En ja, dat vond ik ook heel interessant. Ik vind het altijd heel leuk als het systeem heel ingewikkeld is, maar op een op een leuke manier, dat je het echt kan ontdekken. Een hele eigen wereld vormt. En de hoofdpersoon hier is dan ook een politieagent die deze wereld zo’n beetje per toeval ontdekt.

Welcome to Night Vale is dan weer een beetje apart van de rest, want het is iets meer scifi, iets meer … het is gewoon heel absurd eigenlijk. Ik ben begonnen met de podcast – want hier is dus een podcast van, gemaakt door de schrijvers – maar de podcast wordt gepresenteerd als een radioprogramma, waarin de presentator de hoofdpersoon is. Maar in deze roman is een andere hoofdpersoon, en daardoor ga je wat meer in die wereld op. Dat vind ik heel interessant, om die wereld ineens vanuit een andere hoek te zien. En alles wat er gebeurt in Night Vale, de plaats waar het zich allemaal afspeelt dus, is eigenlijk gewoon raar. Maar dat hebben de personages zelf niet door, want dat is hun normaal. Dat vond ik sowieso al leuk aan de podcast, maar in het boek wordt dat ook weer heel leuk gedaan vind ik. Want dan zijn er ook een paar personages die het toch wel een beetje aanvoelen, dat sommige dingen niet kloppen. Maar ze gaan toch gewoon verder, want dat is nu eenmaal hoe ze alles kennen. Er zijn bijvoorbeeld in het hondenuitlaatparkje allemaal ‘hooded figures’, en die moet je niet aankijken en die moet je vermijden en zo. En dat is in Night Vale gewoon een normaal feit dat iedereen accepteert. Er zijn allemaal rare figuren die daar als normaal worden gezien, niemand gaat erop in, zeg maar.

Maar waarom mensen het moeten lezen is niet alleen maar omdat het ‘raar’ is. Het heeft ook echt hele mooie kanten, mooie berichten en meningen. Allemaal dingen die erachter zitten. Het is gewoon heel mooi om te lezen ook. Het geeft je een beetje de blik van de schrijvers op het leven mee. Er zit echt iets achter.In

The Last Graduate vind ik de magie ook weer heel interessant. Weer echt een heel eigen systeem. Maar óók omdat het een bekend gegeven neemt – een magische school, dat wordt vaker gedaan natuurlijk – en daar dan iets heel nieuws mee doet. Dat vind ik heel leuk. Het is ook iets donkerder dan de meeste magische systemen. Het is iets heftiger. Leerlingen worden bijvoorbeeld ook ingedeeld in wat voor sóórt magie ze ligt, en bij de hoofdpersoon is dat dus toevallig een hele slechte, zwarte magie. Zelf wil ze dat dus helemaal niet, maar er gebeuren dus steeds slechte dingen. Als ze een spell probeert te vinden om haar kamer op te ruimen, bijvoorbeeld, dan brandt de hele kamer af – want dan is het óók opgeruimd. Dat vond ik heel interessant. De magie is slecht, maar de hoofdpersoon probeert er goed mee te doen.The Last Graduate is overigens deel 2 van een serie. Het is wel handig om eerst het eerste deel (A Deadly Education) te lezen, maar dit tweede deel is dus wel mijn favoriet.

 Dan Howl’s Moving Castle. Ik had de tekenfilm van Studio Ghibli eerst gezien, en ik wist helemaal niet dat er ook een boek van was. Maar toen ik daarachter kwam heb ik het boek dus geluisterd als audioboek, en ik vond het nog veel leuker dan de tekenfilm. Het is ook best wel anders. Want Studio Ghibli heeft het natuurlijk aangepast om in hun eigen genre te passen zeg maar, in hun Ghibli-wereld. Terwijl, in het boek is het verhaal bijvoorbeeld ook verbonden met onze eigen wereld. Dat vond ik dus heel leuk, dat het wel hetzelfde was, maar dan toch net iets anders. Sowieso gewoon een leuk boek. Dit is echt heel fantasy, maar dan wel weer op een frisse manier. Ik vind de hoofdpersoon, Sophie, ook gewoon heel leuk. De manier waarop ze alles ziet, en hoe alles een beetje gaat bij haar.

Als je nog nooit fantasy hebt gelezen is dit wel een goed boek om mee te beginnen geloof ik. Het is namelijk ook gewoon echt een leuk boek, ook als je niet van fantasy houdt. Gewoon heel leuk geschreven.
_____________________

Lees je graag Engelstalige boeken en ben je nieuwsgierig geworden?
Kom dan in januari naar onze vestiging in Gemert en laat je verrassen en inspireren door Lola’s keuze van boeken vol onberekenbare magie, buitennatuurlijke werelden en originele ideeën. Of reserveer natuurlijk jouw favoriet via onze website.

Hier Lola's selectie nog eens op een rijtje: 
-The Fifth Season van N.K. Jemisin (ook in het Nederlands beschikbaar)
-Rivers of London van Ben Aaronovitch
-Welcome to Night Vale van Joseph Fink en Jeffrey Cranor
-The Last Graduate van Naomi Novik (let op: dit is deel 2 van de Scholomance-serie, deel 1 heet A Deadly Education en is ook beschikbaar)
-Howl’s Moving Castle van Diana Wynne Jones

Wist je trouwens dat we in Gemert een uitgebreide Engelstalige collectie hebben? Niet alleen met meeslepende fantasy en spannende sciencefiction, maar een diverse selectie van (al dan niet moderne) klassiekers tot de laatste #BookTok-trends. Neem dus vooral eens een kijkje in onze bieb.